    |
Enrico Rombouts Mijn hart klopt in m'n keel.
Ik hoor het bloed door mijn hoofd suizen. Even kom ik op adem.
Zo..... dat hebben mij maten en ik goed er van afgebracht.
De inslag van de 15 ponds kanonskogel is even verderop te zien. Het scheelde een haar of we waren er niet meer geweest.
In een enkele seconde stilte, tussen het vuur van de Borgerij opden Zoom en Bergsche Battery kunnen we overleggen wat nu te doen.
Nog met een bokkend hoofd en het angstzweet op m'n rug bespreek ik de tactiek met maten. We moeten achter de linies zien te komen om met een man-op-man gevecht het gebulder te smoren.
We besluiten niet over links te gaan, want hier is het veld te open en worden we snel gezien. De kans is te groot dat we dan in de kraag worden gevat.
Rechtsom is eveneens niet een goed idee, want de stadswallen houden ons tegen en het is erg moerassig. Hier hebben we afgelopen week flink vast gezeten met een affuit, gelukkig hebben onze Belgische Dikbillen het affuit van ongeveer 3 ton los kunnen krijgen.
Ik neem eerst een flinke slok van mijn gegist gersten sap. Het is wat zuur aan het worden, maar iets anders is er niet te drinken. Het water uit de put stinkt en kan je niet drinken zonder ziek te worden.
Mijn rantsoen brood raak op, het laatste stuk verdroogd brood spoel ik weg met zuur bier. Gelukkig heb ik in een veld nog wat winterpeeën kunnen uittrekken. Wat smaakt dat goed, een echt overwinaars maaltijd.
Al kauwend overzie ik het veld vanachter wat kale verschroeide bosjes. Zoals afgesproken verzamelen we ons en vormen samen een blok. Oei, gaat dat wel goed zo in een blok recht op de tegenstander af?
Moeten we wel recht over het veld zonder bescherming of schuilplaats? Gelukkig helpt het weer een beetje, het regent al weken lang; hierdoor zakken de affuiten weg in de modder en kunnen ze niet goed richten.
Ieder schot komen ze vaster te zitten in de modder. Hier hoeven we dus niet direct bang voor te zijn. Al was de 15-ponder van daarnet bijna een voltreffer. Net nu komt de regen met bakken uit de lucht vallen.
Echt het typische weer der lage Landen. Nu is het moment om naar de vijand te stormen. Muskettenvuur doen nu geen vlieg kwaad. De musketiers kunnen het kruid niet drooghouden. Als ze maar een poging doen om hun pan te vullen, is het kruid al nat en loopt de pan vol water.
Ons piekeniersblok vormt zich, onder commando van onze luitenant vormen we een stevig blok van zeker vijfentwintig man. Moeizaam kan ik me overeind houden want het is gladde klei. Ook mijn schoenen worden zwaarder want de klei hoopt zich op.
We houden elkaar in evenwicht en marcheren met flinke snelheid recht op de stelling van de Borgerij. Hier brult het alarm signaal en is iedereen in rep en roer om weerstand te bieden.
Dit hadden ze duidelijk niet verwacht, een en al chaos.
Hier maken we gebruik van en voor dat we het weten staan we voor de affuiten van de Borgerij. Nu nog een hindernis, want er zijn brede greppels gegraven rond de stuks en er staan palissanders van zeker anderhalve meter hoog.
Achter ons is een tweede stootploeg gekomen met balken en ladders. Al het houtwerk wordt over de greppels gegooid als geïmproviseerde bruggen. Met de ladders beklimmen we de palissanders. Helaas staan onderaan al veel kruitlopers en stuksbemanning klaar met getrokken zwaard.
Go********e, moet ik die nu echt te lijf gaan? Aan hun gekleurd lintje kan ik zien dat het ervaren zwaardvechters zijn. Maar ik het verre verleden heb ik dit ook geleerd.
Ik spring van de ladders en in mijn val neem ik gelijk twee man mee en duw hun gezicht in de modder.
Ik sta nog net overeind en kan een slag ontwijken en een stoot afweren met mijn zwaard. Ineens is het zwart voor mijn ogen… Een harde knal…
Ik ben uit bed gevallen. Na een vermoeide dag oorlog voeren droom ik altijd nog even verder. In dit stuk hoop ik een beeld te schetsen over een stukje oorlog voeren in onze tijd. Zeker geen gemakkelijke strijd geweest toen. Veel elementen komen nu zeer zeker nog terug in de BB: spanning tijdens een nagespeeld gevecht, kameraadschap, elkaar ondersteunen, plezier, op zijn tijd eten en gerstesap drinken…
Naast het leven van ruwe bolster, blanke pit is het ook een erg gezellige vereniging, met ieder zijn taak die hij of zij met eigen inzicht kan invullen (binnen bepaalde kaders natuurlijk). Iedereen kan zijn ei kwijt bij de BB, als piekenier, musketier, potsenmaker, muzikant, acteur, verhalen verteller, kleding maker, metaalbewerker, houtbewerker, zeilmaker of gewoon lekker mee marcheren.
Zelf ben ik lid geworden via kapitein bd Patrick van Rijn. Door eens een keer mee te gaan met een optreden was ik meteen verkocht en ben het nu nog. Al heb ik het zeer druk in mijn privé-leven, ik probeer toch een paar keer per jaar een optreden mee uit te voeren. Wil jij met mij zo'n spannende strijd leveren? Dan hoop ik je binnenkort te ontmoeten bij de Battery! Enrico Rombouts |