Ton de WitIn 1993 werd aan de Stichting Havenfeesten Geertruidenberg door de gemeente gevraagd om geen popie-jopie maar cultureel feest te organiseren om te herdenken dat Geertruidenberg 400 jaar eerder bevrijd was door Maurits. We hadden toen het idee opgevat om de historie na te spelen. Met een paar man zijn we informatie gaan verzamelen en ons gaan verdiepen in de mogelijkheden, onder meer in de boeken van de bibliotheek van de KMA en door een bezoek aan Brielle op 1 april. In Brielle organiseren ze ieder jaar de inname van den Briel op de Spanjaarden door de watergeuzen. U weet wel, van "in naam van Oranje, doe open die poort!”. Dat vonden we zo leuk dat we re-enactment groepen hadden ingehuurd en de plaatselijke verenigingen hebben benaderd om onze eigen poortbestorming en alles daaromheen na te spelen. Sindsdien worden de Vestingfeesten gehouden. In de naam SHG werd "Havenfeesten” gewijzigd in "Vestingfeesten” (SVG) en de Bergsche Battery werd opgericht. Dat op poten zetten van dat 16e-eeuwse leger vond ik prachtig. Mede door mijn inzet functioneert het nu al meer dan 15 jaar en het is en blijft geweldig.
Ik zit al vanaf het begin in het bestuur van de SVG, heb daar verschillende functies gehad, en zit nu op de post "Financiën”. Sinds mijn pensionering heb ik daar meer tijd voor, maar ook door het gebruik van de computer is alles wat makkelijker geworden.
Ik trek niet vaak mijn Battery-uniform aan, ik ben meer een man van het organiseren en regelen. Ik organiseer graag de grote Vestingfeesten mee en ben verantwoordelijk voor het kruit en de (wapen)vergunningen. Op de donderdagavonden kun je me vinden op Fort Lunette. We klussen daar met iedereen die wil aan alle materialen van de Battery. Ik vind dat altijd gezellig en leuk. Normaliter houd ik niet van schilderen, maar op donderdag kan het gebeuren dat ik de hele avond een kwast hanteer. Meestal zijn we van zeven uur tot een uur of negen, half tien op het fort bezig. Het is een genot om de mensen dan bezig te zien. Men wordt ook steeds actiever. Momenteel zijn we met het rolpaard bezig. Dat zal binnenkort klaar zijn en dan wachten er onderstellen die nog nooit geschilderd zijn. Daar krijgen we nog een hele klus aan waarvoor we nog best een paar handjes extra kunnen gebruiken.
Als ik eens met een optreden mee ga, dan neem ik mijn kans waar om met de piek of Piccolo, dat is het kleinste kanon, mee te doen. Op verzoek van mijn kleinzoon heb ik eens met een stadswandeling meegedaan. Hij vond het machtig interessant. Toen we met een familie-speurtocht langs het Bolwerk kwamen noemde hij het kanon dat daar vast staat "het kanon van opa”. En aan iedereen die het horen wil, vertelt hij dat ik met het kanon bij het Plantsoen heb geschoten. Dat is kostelijk om aan te horen!
